نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

استاد یدالله بهزاد

استاد یدالله بهزاد


استاد یدالله بهزاد

 استاد یدالله بهزاد، ادیب و شاعر کرمانشاهی که برای سرودن، زبانی بلیغ و شیرین داشت، سال‌های زیادی را به فرهنگ کرمانشاه خدمت و شاگردان بسیاری را پرورش داد. 
 

وطن‌پرستی، متانت و فروتنی از ویژگی‌های بارز این استاد برجسته ادبیات بود که مورد تحسین بسیاری از شاعران و هنرمندان نام‌آشنای کشور قرار گرفته است.


استاد بهزاد بهمن ماه ۱۳۰۴ در کرمانشاه دیده به جهان گشود و سال ۱۳۲۷ در دانشگاه ادبیات دانشگاه تهران از محضر اساتید بزرگ آن دوران مانند جلال الدین همایی، بدیع الزمان فروزان فر، احمد بهمنیار، دکتر محمد معین، دکتر ذبیح اله صفا و دکتر پرویز خانلری، بهره‌های بسیار برد. سال ۱۳۳۲ در دبیرستان‌های کرمانشاه به تدریس ادبیات پرداخت و شاگردان زیادی را تربیت کرد که هر کدام از آنها در زمینه‌های مختلف به درجات بالای علمی و مدیریتی رسیدند.

وی عشق و علاقه‌ی فراوانی به ورزش داشت و در جوانی به ورزش‌های باستانی، وزنه‌برداری و بسکتبال روی آورد و در کنار تدریس مدتی هم مربی بسکتبال شد و با تلاش و زحمت فراوان تیم‌های وزنه‌برداری و بسکتبال کرمانشاه را راه‌اندازی کرد.

این دانشمند فرزانه که معلمی ادیب و شاعری توانا بود، در هنر خوشنویسی هم دست داشت و از تعلیمات استادان بزرگ خوشنویسی کشور همانند علی اکبر کاوه، حسن خطاط، محمد رضا اقبال، غلامحسین امیر خانی و شکسته نویس برجسته و یدالله کابلی خوانساری بهره مند شده بود و با اکثر خوشنویسان و هنرمندان کرمانشاه، دوستی، محبت و روابط هنری و معنوی عمیقی داشت.


از این شاعر دانشمند که بیشتر به سبک خراسانی شعر می‌سرود، حدود ۱۰ هزار بیت شعر در دسترس است که بخش‌هایی از آن در ۲ مجموعه شعر به نام «گلی بی‌رنگ و یادگار مهر» و ۲ یادنامه به نام‌های «فصل‌نامه گوهران و بر بلندای بیستون» منتشر شده است.

سرانجام ساعت ۲ بامداد روز یکشنبه پنجم فروردین‌ ماه سال۱۳۸۶، این دانشمند ادب و هنر، در ۸۲ سالگی چشم از جهان فرو بست.

 

نظر مقام معظم رهبری در مورد استاد یدالله بهزاد

ایشان یک سفر مشهد آمده بود، و همان موقع من تحت تعقیب بودم؛ از مشهد خارج شده بودم، رفته بودم یک محل دوردستی. یک وقت دیدم آقای بهزاد و بعضی از دوستان دیگر انجمن ادبی مشهد آمدند آنجا برای دیدن ما؛ با اینکه این کار خطرناک بود.

 

 دوست قدیمی ما بود
من از قبل از انقلاب با بعضی از چهره‌های نخبه و برجسته‌ی استان آشنا بودم؛ از جمله، مرحوم یدالله بهزاد که دوست قدیمی ما بود. ایشان مکرر مشهد می‌آمدند. مرحوم بهزاد ضمن دارا بودن از طبع شعر خیلی خوب - بخصوص در قصیده و قطعه، که ایشان انصافا در کشور برجسته و ممتاز بود - همان روحیه و خلقیات پهلوانی کرمانشاه هم در ایشان بود. ایشان یک سفر مشهد آمده بود، و همان موقع من تحت تعقیب بودم؛ از مشهد خارج شده بودم، رفته بودم یک محل دوردستی. یک وقت دیدم آقای بهزاد و بعضی از دوستان دیگر انجمن ادبی مشهد آمدند آنجا برای دیدن ما؛ با اینکه این کار خطرناک بود. این مرد اهل کارهای مبارزاتی به آن شکل نبود، اما رفاقت و دوستی و صمیمیت، او را به این وادی کشانده بود. بیانات در دیدار نخبگان و برگزیدگان کرمانشاه / ۱۳۹۰/۰۷/۲۶


 از برجستگان شعر معاصر ما
شعر معاصر را باید کار کرد. شما در غزل، بهتر از رهی معیری در زمان خودش، هیچ کس دیگر را پیدا نمی‌کنید. رهی همان نسل متصل به امروز است. مرحوم امیری فیروزکوهی هم همین‌طور. اینها همان شعرای برجسته‌اند. یا مرحوم غلامرضا قدسی، یا همین آقای قهرمان که الان در مشهد است و شاعر غزل‌سرای بسیار خوبی است. یا مثلا آقای صاحبکار در مشهد که شاعر غیر مشهوری است، ولی غزل‌هایش خوب و ممتاز است. یا مثلا در کرمانشاه آقای بهزاد. اینها برجستگان شعر این دوره‌اند. جوان شاعر امروز، شاعر بهتر از اینها واقعا نمی‌تواند پیدا کند. بیانات در دیدار با جوانان به مناسبت هفته جوان‌ / ۱۳۷۷/۰۲/۰۷